WALTHER PP - niemiecki pistolet automatyczny opracowany przez zespól konstruktorów z zakładów Carl Walther Waffenfabrik w Zella - Mehlis i wprowadzony na rynek w 1929 roku, a jego wersję skróconą PPK - w 1931 roku. Oba wzory broni przyjęto do uzbrojenia policji niemieckiej, wojska oraz personelu NSDAP w 1935 roku pod nazwami „Polizei Pistole" (PP) oraz „Polizei Pistole Kriminal" {PPK). Początkowo oferowano je wyłącznie do naboju 7,65x17 mm Browning SR (.32 ACP), ale później również w wersji do naboju 9 x 17 mm Short (-380 Browning), 5,6 mm Long Rifle (.22 LR) i - w małych ilościach - 6,35 x 15 mm Browning SR (.25 ACP). Do końca II wojny światowej broń produkowano seryjnie w zakładach Walthera w Zella - Mehlis. W1952 roku produkcje licencyjną pistoletów rozpoczęto we francuskich zakładach Manurhin, a rok później wznowiono ją również w zakładach Walther (przeniesionych do Utm). Pistolet PP kalibru 7,65 i 5,6 mm przyjęto ponadto do uzbrojenia armii brytyjskiej pod oznaczeniem L47A1 i L66A1, a PPK kalibru 7,65 mm - do Bundeswehry pod oznaczeniem P21 (1956 rok). W trakcie produkcji broń wielokrotnie modernizowano (m.in. w 1971 roku zastosowano iglicę z okrągłą główką).